kittens in een mandje blog Dorian

Halsbrekende toeren voor een sterk verhaal

“Ik hóór de jonge poesjes… maar waar heeft poes Boris ze toch verstopt!?” Met die boodschap komt onze Duitse gast Carola naar me toe. Dus wij samen zoeken…en luisteren, en weer zoeken. We zoeken al een week en nog steeds geen nestje. Ik steek m’n hoofd in de beukenhaag, hou met mijn handen twee boompjes vast en duw mijn billen naar achteren. Ik luister aandachtig en voel me net die vrouw op de ansichtkaart van de Culturele Hoofdstad. Ze staat met haar billen naar achteren terwijl haar hoofd in de duinen steekt. Mijn gedachten gaan terug naar Boris. Stiekem weet ik wel dat de gevlekte echt geen kinderen in de haag opbergt. Ze zorgt voor een droog onderkomen. In het tuinhuis, in het konijnenhok en zelfs onder het tuinhuis, daar kun je ze vinden. Het zal niet de eerste keer zijn dat we halsbrekende toeren moeten uithalen om de kittens ‘boven water’ te krijgen. En dat moet want wilde katten op ons ‘hiem’, dat kan niet.

 

Carola staat op wegwerpslippers naast me. Beschaamd zie ik tussen de blaadjes van de haag door dat haar slippers onder haar forse gewicht een beetje wegzakken in ons gazon en dat haar sokken een beetje nat zijn geworden. Ik durf er niets van te zeggen en in plaats daarvan zeg ik: “Sie haben Recht, ich höre sie auch!”

 

Het nestje van Boris houdt ons al dagen in de greep. Is er misschien iets mis gegaan bij de bevalling, of zijn de kittens uit het nest geroofd door een marter? Eten marters kittens? Allerlei doemscenario’s passeren de revue. Onze zwerfkat zwijgt in alle toonaarden en kijkt ons een beetje arrogant aan. Ze kunnen niet ver zijn… Ik besluit dat ik hoe dan ook het nestje vandaag nog zal vinden. Carola zal de volgende dag vertrekken en ik moet haar de poesjes laten zien.

 

Nadat Carola in de B&B is gaan uitpuffen, pak ik een schep en de selfiestick van mijn dochter. Met frisse tegenzin zet ik de schep in de klei en begin te graven. Dit wordt een ‘swier putsje’. Ze moeten wel onder het tuinhuis liggen besluit ik; daar komt het geluid vandaan. In de regen graaf ik een gleuf langs het tuinhuis. Het wordt al donker als ik liggend op mijn buik de selfiestick onder het tuinhuis schuif. De eerste foto’s leveren niets anders op dan modder en de houtconstructie van de vloer. Dan, bingo! Het nest! Triomfantelijk laat ik de foto’s aan mijn man en kinderen zien. We besluiten Boris met wat voer weg te lokken bij het nest en één voor één haalt Anco met zijn lange armen de kittens tevoorschijn. Het zijn er vier en wonderbaarlijk schoon, mooi en wel doorvoed. Ze hebben de oogjes al bijna open. Met de kittens in een broodmandje klop ik ’s avonds laat aan bij de B&B. Carola is dolblij dat de poesjes ‘gered’ zijn. Ze maakt uitgebreid foto’s en laat en passant een paar foto’s van haar eigen raskat zien. Onze ‘raskatten’ leggen we in een mandje in het tuinhuis, met een tevreden Boris erbij. De volgende ochtend zeg ik Carola en haar familie gedag. Met een glimlach op m’n gezicht vind ik in de afvalton de doorweekte hotelslippers van Carola.

 

Dorian, B&B Bij de Pastorie



Halsbrekende toeren voor een sterk verhaal

kittens in een mandje blog Dorian

“Ik hóór de jonge poesjes… maar waar heeft poes Boris ze toch verstopt!?” Met die boodschap komt onze Duitse gast Carola naar me toe. Dus wij samen zoeken…en luisteren, en weer zoeken. We zoeken al een week en nog steeds geen nestje. Ik steek m’n hoofd in de beukenhaag, hou met mijn handen twee boompjes vast en duw mijn billen naar achteren. Ik luister aandachtig en voel me net die vrouw op de ansichtkaart van de Culturele Hoofdstad. Ze staat met haar billen naar achteren terwijl haar hoofd in de duinen steekt. Mijn gedachten gaan terug naar Boris. Stiekem weet ik wel dat de gevlekte echt geen kinderen in de haag opbergt. Ze zorgt voor een droog onderkomen. In het tuinhuis, in het konijnenhok en zelfs onder het tuinhuis, daar kun je ze vinden. Het zal niet de eerste keer zijn dat we halsbrekende toeren moeten uithalen om de kittens ‘boven water’ te krijgen. En dat moet want wilde katten op ons ‘hiem’, dat kan niet.

 

Carola staat op wegwerpslippers naast me. Beschaamd zie ik tussen de blaadjes van de haag door dat haar slippers onder haar forse gewicht een beetje wegzakken in ons gazon en dat haar sokken een beetje nat zijn geworden. Ik durf er niets van te zeggen en in plaats daarvan zeg ik: “Sie haben Recht, ich höre sie auch!”

 

Het nestje van Boris houdt ons al dagen in de greep. Is er misschien iets mis gegaan bij de bevalling, of zijn de kittens uit het nest geroofd door een marter? Eten marters kittens? Allerlei doemscenario’s passeren de revue. Onze zwerfkat zwijgt in alle toonaarden en kijkt ons een beetje arrogant aan. Ze kunnen niet ver zijn… Ik besluit dat ik hoe dan ook het nestje vandaag nog zal vinden. Carola zal de volgende dag vertrekken en ik moet haar de poesjes laten zien.

 

Nadat Carola in de B&B is gaan uitpuffen, pak ik een schep en de selfiestick van mijn dochter. Met frisse tegenzin zet ik de schep in de klei en begin te graven. Dit wordt een ‘swier putsje’. Ze moeten wel onder het tuinhuis liggen besluit ik; daar komt het geluid vandaan. In de regen graaf ik een gleuf langs het tuinhuis. Het wordt al donker als ik liggend op mijn buik de selfiestick onder het tuinhuis schuif. De eerste foto’s leveren niets anders op dan modder en de houtconstructie van de vloer. Dan, bingo! Het nest! Triomfantelijk laat ik de foto’s aan mijn man en kinderen zien. We besluiten Boris met wat voer weg te lokken bij het nest en één voor één haalt Anco met zijn lange armen de kittens tevoorschijn. Het zijn er vier en wonderbaarlijk schoon, mooi en wel doorvoed. Ze hebben de oogjes al bijna open. Met de kittens in een broodmandje klop ik ’s avonds laat aan bij de B&B. Carola is dolblij dat de poesjes ‘gered’ zijn. Ze maakt uitgebreid foto’s en laat en passant een paar foto’s van haar eigen raskat zien. Onze ‘raskatten’ leggen we in een mandje in het tuinhuis, met een tevreden Boris erbij. De volgende ochtend zeg ik Carola en haar familie gedag. Met een glimlach op m’n gezicht vind ik in de afvalton de doorweekte hotelslippers van Carola.

 

Dorian, B&B Bij de Pastorie



Siteontwerp en films Laura Zwaneveld (http://www.lauranet.nl)

Voice over films Jeroen Kramer (http://jeroenkramer.nl)

Siteontwerp en films Laura Zwaneveld (http://www.lauranet.nl)

Voice over films Jeroen Kramer (http://jeroenkramer.nl)